28.10. (środa) 2026 r. , w Wieliczce w Urzędzie Miasta i Gminy, w sali „Magistrat” odbyło się na 83 spotkanie z cyklu „Wieliczka-Wieliczanie” Bis!, pt. „Kościół Ewangelicko-Augsburski w Wieliczce – Dzieje wielickich ewangelików”.
Organizatorem spotkania było Stowarzyszenie „Klub Przyjaciół Wieliczki” (KPW) we współpracy z Burmistrzem Miasta i Gminy Wieliczka, Oddziałem Krakowskim Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego (PTE), Parafią Ewangelicko-Augsburską w Krakowie, Kaplicą Ewangelicko-Augsburską w Wieliczce. Patronat nad spotkaniem objął Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka Rafał Ślęczka. Pomysłodawcą spotkania był wieliczanin Sebastian Szpil, skarbnik Zarządu Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego i członek „Klubu Przyjaciół Wieliczki”.
Program spotkania obejmował poznanie miejsc i faktów związanych z wielickimi ewangelikami oraz spotkanie z członkami Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego.
O godz. 13.30 na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce, przed kapliąa cmentarną spotkali się zainteresowani zwiedzaniem grobów w kwaterze ewangelickiej nr XIX z prezes Zarządu KPW Jadwigą Duda i przewodnikami Sebastianem Szpilem i Aleksandrą Rzońcą – członkami Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego w Krakowie. Odwiedziliśmy m.in. groby zaznaczone na mapie pt. „Plan Informator Zabytkowy Cmentarz w Wieliczce z okazji 700 lat Królewskiego Górniczego Wolnego Miasta Wieliczki, Wieliczka, grudzień 1990 r.”. opracowanej przez Andrzeja Gaczoła, Ignacego Markowskiego w kwaterze XIX: Bonar Edward (1889-1979), nauczyciel, kurator Zboru Ewangelickiego w Wieliczce, wiceburmistrz Wieliczki, muzyk orkiestry amatorskiej Towarzystwa Śpiewaczego „Lutnia” kw. XIX; Steg Piotr (1860 – 1945), wójt gminy Lednica Niemiecka, jedynej kolonii józefińskiej w Małopolsce, która nie przeszła masowo na stronę okupanta hitlerowskiego, „sędziwy” i czcigodny patriarcha opornego plemienia, który oświadczył okupantowi, że Polakiem pozostanie nadal i basta”. Kw. XIX.; Śliwka Paweł (1848-1908), ksiądz pastor ewangelicki. Kw. XIX gr. o interesujących wartościach artystycznych; Uhl Konrad (1882- 1946) dr praw, pułkownik Wojska Polskiego, współzałożyciel Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, uczestnik sokolik ćwiczeń wojskowych po Lwowem w 1913 r., potomek dawnych kolonistów niemieckich z Nadrenii – wielki polski patriota, sędzia Sądu Powiatowego w Wieliczce, Kw. XIX, grób rodzinny.
Ok. godz.14.40 wróciliśmy do Magistratu. Tu mieliśmy możliwość napicia się herbaty, kawy. O godz.15.00-tej prezes KPW przywitała zebranych, w tym prelegentów: Aleksandrę Rzońca, członkini Rady Parafialnej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Krakowie i członek PTE, Krzysztofa Rzońcę, teologa ewangelickiego, sekretarza Oddziału Krakowskiego Polskiego Stowarzyszenia Ewangelickiego, Sebastiana Szpil. Przedstawiła temat spotkania prezentując jego afisz.
Przywitała także Andrzeja Jana Morstina syna Jerzego Morstina z Warszawy, prezesa Fundacji „Leliwa”, bratanka Marii Orkisz z d. Morstrin.
Wspomniała, że 23. 10..b.r. zmarła Maria Orkisz z d. Morstin lat 85, córka śp. hrabiego Krzysztofa Morstina z Raciborska. Z jej udziałem 31.10.2007 r. odbyło się 118 spotkanie „Wieliczka-Wieliczanie” pt. „Ród Morstinów i jego zasługi dla Wieliczki, wielickiej kopalni soli, Raciborska i okolicy”. Relacja ze spotkania z jej prelekcją została opublikowana w zeszycie 63 „Biblioteczki Wielickiej”. W 2021 r. Maria i Janusz Orkiszowie wydali album pt. „Morstinowie z Raciborska dzieje Rodziny fotografia pisane”. Pogrzeb Pani Marii Orkisz odbędzie się 29.11.b.r o godz. 14.00-tej w Krakowie na cmentarzu Salwator. Zebrani prosząc Boga om pokój wieczny dla śp. Marii Orkisz odmówili: „Ojcze Nasz.. Zdrowaś Mario ..Wieczne odpoczywanie…”
Zaprezentowała nowości wydawnicze: książkę pt. „Wspomnienia Jana Szczepaniaka chłopa z Brzezia koło Bochni” wydaną przez Stowarzyszenie Rozwoju Gminy Kłaj i Regionalne Koło Historyczne „Zadora”(2026) oraz miesięcznik regionalny „Głos Wielicki 24” nr 10/2026, w którym jest jej artykuł pt. „1 listopada odbędzie się XXI kwesta na Cmentarzu Komunalnym, w Wieliczce”.
Następnie prelekcje – prezentacje przedstawili:
1. Sebastian Szpil, skarbnik Zarządu Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego i członek „Klubu Przyjaciół Wieliczki” - „Dzieje wielickich ewangelików od XVI do XXI wieku”: „ Pierwsze protestanckie kazanie w Wieliczce miało miejsce w 1556 r. Zostało wygłoszone przez Wawrzyńca Niezgodę, będącego kaznodzieją nadwornym króla Zygmunta II Augusta. Dwa lata później za sprawą żupnika Hieronima Bużeńskiego utworzony został tutaj filiał zboru w Krakowie, obsługiwany przez Stanisława Wiśniowskiego, diakona z Krakowa. W 1560 r. doszło do powstania samodzielnej parafii w Wieliczce, a Wiśniowski został mianowany duszpasterzem miejscowych wiernych..W 1562 r. ks. Stanisław Wiśniowski podczas Synodu w Pińczowie podpisał ewangelickie wyznanie wiary, jednak był on również w tym czasie uczestnikiem synodów ariańskich. Oficjalnie poparł braci polskich w 1563 r., wskutek czego ewangelicki zbór w Wieliczce zakończył działalność.
W związku z ogłoszeniem patentu tolerancyjnego przez cesarza Józefa II Habsburga w 1781 r., w akcję kolonizacji józefińskiej zostali włączeni również osadnicy wyznania ewangelickiego. W 1784 r. założona została na południowo-wschodnich przedmieściach Wieliczki, wzdłuż nowej drogi do Gdowa, na terenie browaru w Lednicy Dolnej, osada a później samodzielna gmina Lednica Niemiecka. Jej mieszkańcami zostali koloniści wyznania luterańskiego, pochodzący z Turyngii. Zatrudnieni byli do pracy w wielickiej kopalni soli. Pod koniec XIX wieku jako zamieszkałą przez kolonistów niemieckich określano z czasem również Mierżączkę. Czynności religijne były dla nich sprawowane przez duchownych z parafii ewangelickich w Podgórzu oraz Wiatowicach.
Po zamknięciu kościoła ewangelickiego w Podgórzu w 1833 r. związanego z pozyskaniem kościoła pw. św. Marcina jako nowej świątyni dla parafii w Krakowie, filiał w Lednicy wszedł w skład parafii ewangelickiej w Nowym Gawłowie. Wierni rozpoczęli wtedy starania się wybudowanie w ich wsi budynku szkoły ewangelickiej. Placówka została uruchomiona w 1843 r., w jej siedzibie odbywały się również nabożeństwa .
Podczas sprawowania administracji nad lednickimi wiernymi przez parafię Nowy Gawłów doszło do znacznego pogorszenia się sytuacji zboru. Z poprzednich 15 funkcjonujących tam gospodarstw pozostało 7, prowadzono jedynie dwa nabożeństwa rocznie, a koszta związane z działaniem własnej szkoły przekraczały możliwości finansowe wiernych. Prowadzeniem pogrzebów i chrztów dla ewangelików zajmowali się ponadto duchowni z parafii rzymskokatolickiej pw. św. Klemensa w Wieliczce.
Wobec zaniedbań wiernych czynionych przez parafię gawłowską, od 1872 r. Lednica została przyłączona do parafii w Krakowie. W związku z asymilacją członków zboru, w przeprowadzonym w 1890 r. na terenie Galicji Spisie Powszechnym wszyscy ledniccy ewangelicy zadeklarowali posługiwanie się językiem polskim. W 1900 r. natomiast 98 ewangelików (z 248 mieszkańców) w Lednicy Niemieckiej również zadeklarowało język polski jako język potoczny.
W 1904 r. został otwarty nowy budynek szkoły. Jednak w 1907 r. placówka została zamknięta w wyniku problemów finansowych w związku z utrzymaniem nauczyciela. Od tej pory w dawnej siedzibie szkoły odbywały się jedynie lekcje religii, które prowadził dojeżdżający tam ksiądz. Szkoła stała się w 1910 r. instytucja publiczną. Lekcje religii odbywały się tam do czasu wybuchu I wojny światowej, kiedy dojazdy księdza zostały uniemożliwione przez działania wojenne .
Według Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z 1921 r. Lednicę Niemiecką zamieszkiwało 115 osób wyznania ewangelickiego.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości filiał wraz z parafią macierzystą w Krakowie wszedł w 1922 r. w skład Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Po podziale parafii krakowskiej w 1923 r. na zbór polski przynależący do konsystorza warszawskiego i niemiecki, który wszedł w skład Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego i Helweckiego Wyznania w Małopolsce, filia w Lednicy pozostała częścią parafii polskiej. W 1923 r. zbór lednicki liczył około 100 członków. Parafia krakowska utrzymywała kontakty z parafiami senioratu cieszyńskiego, a także polskimi wiernymi w Nowym Sączu, Jarosławiu oraz Lwowie a ze strony filiału w działalność tę włączał się w szczególności dr Konrad Uhl.
Podczas okupacji niemieckiej w trakcie II wojny światowej członkowie zboru zostali wezwani do podpisania Volkslisty. Wobec ich sprzeciwu, 11 listopada 1940 r. powołana została komisja okupacyjna, która miała na celu zmuszenie ledniczan do deklaracji narodowości niemieckiej. Podczas spotkania zorganizowanego w budynku mieszczącym kaplicę - mieszkańcy, w wyniku protestu, odmówili posługiwania się językiem niemieckim, wymagając obecności tłumacza. Namowom Niemców uległo jedynie kilku z nich. Wierni wysłali delegację do sekretarza Hansa Franka złożoną z kobiet, które oświadczyły, że ledniccy ewangelicy są Polakami. Doprowadziło to do zakończenia wywierania nacisków.
Pomimo postawy członków zboru podczas okupacji, po zakończeniu wojny padali oni ofiarami prześladowań ze strony katolickich mieszkańców, z racji kojarzenia ewangelików z Niemcami. Spowodowało to ich izolację, trwającą do czasu nawiązania stosunków partnerskich z katolicką parafią pw. św. Klemensa w Wieliczce w latach 90. XX wieku.”
2. Aleksandra Rzońca, członkini Rady Parafialnej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Krakowie oraz członkini PTE - „Prezentacja multimedialna fotografii i dokumentów dotyczących wielickich ewangelików”.
Jesteście tu od zawsze… (wybrane fragmenty artykułu Iwony Czajki przyjętego do druku w czasopiśmie” Słowo i Myśl”, 2022 r.)
Slajd 1
Tytułowy
Slajd 2
Rocznica reformacji – Luter
Według rozpowszechnionego podania 31 października 1517 roku augustiański mnich i profesor teologii Marcin Luter (1483–1546), zgodnie z ówczesnym zwyczajem, umieścił na drzwiach kościoła zamkowego w Wittenberdze 95 tez, które dotyczyły nadużyć w Kościele, związanych przede wszystkim ze sprzedażą odpustów.
Historia ewangelicyzmu w Wieliczce to nie ciągłość,
lecz dwie różne fale:
Pierwsza - szlachecko-urzędnicza (XVI w.) – kalwińska
Druga - chłopska i rzemieślnicza (XVIII /XIXw.) - luterańska
Co wpłynęło na pojawienie się idei reformacji w Wieliczce?
Otwartość intelektualna elit i obecność obcych specjalistów górniczych
Slajd 3
Pierwsze wzmianki o wyznaniu wielickich ewangelików dotyczą konfesji kalwińskiej nazywanej też helwecką.
Wyznanie helweckie czyli ewangelicyzm reformowany jest jednym z najstarszych nurtów protestantyzmu. Dziedziczy myśl szwajcarskiej reformacji (stąd nazwa: Helwecja=Szwajcaria) i jej czołowego przedstawiciela Jana Kalwina.
Jan Kalwin, reformator chrześcijaństwa, współzałożyciel kościoła ewangelicko-reformowanego. Kalwinizm rozpowszechnił się m. in we Francji (hugenoci), Holandii i Szkocji. „Popularności kalwinizmu w Polsce sprzyjała jego demokratyczna koncepcja władzy kościelnej i humanistyczne tendencje popularyzujące rozkwit kultury narodowej”
Slajd 4
ilustracje z książki
Slajd 5
W okresie XVI i XVII wieku,przez ponad sto lat, Wieliczka była prężnym ośrodkiem ruchu reformatorskiego. […] Kapituła krakowska już w 1556 roku wystosowała do króla Zygmunta Augusta skargę na „heretyckie schadzki w Wieliczce”, których propagatorem był ówczesny żupnik, Hieronim Bużeński. Była to postać znacząca w małopolskim ruchu reformacyjnym. Hieronim Bużeński w latach 1552-1577 – żupnik wielicki, w latach 1569-1578 – podskarbi wielki koronny uznał za swoje idee reformacji i stał się kalwinistą. Przez jakiś czas sympatyzował z braćmi polskimi, ale ostatecznie pozostał wierny ewangelicyzmowi. Był również jednym z sygnatariuszy konfederacji warszawskiej, podpisanej 28 stycznia 1573 podczas sejmu konwokacyjnego, zwołanego po śmierci Zygmunta Augusta. Wcześniej jednak został patronem pierwszego zboru wielickiego i ufundował pierwszą kaplicę dla swoich współwyznawców.
Slajd 6
W 1556 roku zanotowano pierwsze kazanie w duchu ewangelickim, wygłoszone w Wieliczce, przez ks. Wawrzyńca Niezgodę z Przasmysza (LaurentiusDiscordia de Prasmisch), wcześniej kaznodzieję naddwornego Zygmunta Augusta w Wilnie. Być może pozostał on w Wieliczce do roku 1558. Poza duszpasterstwem zajmował się publicystyką reformacyjną. Drukarnia w Pińczowie, którą na zlecenie Zboru Małopolskiego w latach 1558 – 1562 prowadził Daniel z Łęczycy, wydała w roku 1559 dwie jego książki: „O urzędzie zwierzchności” oraz „Nauka o prawdziwey y o fałszywey Pokucie”. W trzy lata po pierwszym ewangelickim kazaniu, wygłoszonym być może z ambony kościoła św. Klemensa, z inicjatywy Hieronima Bużeńskiego powstał pierwszy zbór wielicki. Z początku, jako filiał zboru krakowskiego, do obsługi którego został skierowany diakon krakowski Stanisław Wiśniowski. Rok później zbór wielicki się usamodzielnił i jego pierwszym pastorem został ks. Stanisław Wiśniowski, który […] w 1562 roku, na synodzie ewangelickim w Pińczowie podpisał się pod ewangelickim wyznaniem wiary, ale równocześnie uczestniczył w synodach ariańskich i ostatecznie w roku 1563 oficjalnie, jako zwolennik dyteizmu przeszedł do obozu braci polskich. Wojciech Węgierski w swojej „Kronice” napisał, że Wiśniowski został ministrem zboru ariańskiego w Lusławicach.
Slajd 7
O kolejnych ewangelickich duszpasterzach pierwszego zboru wielickiego historia milczy. […] Niektórzy historycy uważają, że pierwszy wielicki zbór ewangelicki, po przejściu jego duszpasterza do obozu braci polskich, niejako automatycznie zmienił się w zbór ariański.
Z arianami związana była rodzina Morsztynów, którzy byli dziedzicznymi bachmistrzami (górmistrzami) w Wieliczce, aż do XVIII wieku. Ten urząd sprawowali od 1459 roku z nadania Kazimierza Jagiellończyka za zasługi dla rozwoju kopalni soli okazane przez ówczesnego górmistrza Jerzego. Jego potomek - Florian Morsztyn w roku 1581 ufundował w Raciborsku koło Wieliczki jeden z pierwszych zborów ariańskich w Małopolsce. Opiekował się też zborem wielickim. Rodzina Morsztynów patronowała wielu zborom w okolicy, aż do roku 1658, kiedy sejm uchwalił wygnanie arian z Rzeczypospolitej. […]
Slajd 8 – ilustracje
Slajd 9 (+ 10 i 11 mapy)
W roku 1781 cesarz Józef II Habsburg wydał Patent Tolerancyjny, który pozwalał na swobodne przemieszczanie się na terytorium władztwa Habsburgów ludności wyznania augsburskiego i helweckiego, a także gwarantował wolność prywatnych praktyk religijnych protestantom. […] Ten dokument zapoczątkował tzw. kolonizację józefińską na ziemiach zagarniętych przez Austrię. W latach 1782 – 1785 na tereny Galicji zaczęła napływać ludność z krajów niemieckojęzycznych, w większości rolnicy i rzemieślnicy. W ciągu trzech lat w okolicy Wieliczki i Bochni założono kilkanaście kolonii. […]
W roku 1784 w podwielickiej Lednicy osiedlili się luterańscy przybysze z Nadrenii (z okolic Moguncji i Trewiru). Wybudowali domy wzdłuż nowej drogi w kierunku Gdowa (dzisiejsza ulica Gdowska). I tak powstała kolonia Lednica Niemiecka, która przez lata stanowiła samodzielną gminę galicyjskiego powiatu wielickiego, o nazwie Deutsch Lednica. Od tego roku (1784) możemy mówić o powstaniu drugiego zboru ewangelickiego w Wieliczce. Opiekę duszpasterską nad lednickimi ewangelikami sprawowali duchowni z parafii w Wiatowicach i Podgórzu (mieście powstałym jako konkurencja dla Krakowa). W 1833 roku, po likwidacji parafii w Podgórzu i zamknięciu tamtejszego kościoła Deutsch Lednica stała się filiałem parafii w Nowym Gawłowie, koło Bochni (Neu Gawłów – kolonia założona w roku 1784).
Slajd 12
Miejscowi ewangelicy po blisko dziesięciu latach starań, w roku 1843 otworzyli szkołę pierwszą ewangelicką, która działała przez ponad dwadzieścia lat. W szkole odbywały się też nabożeństwa […]. Pod koniec lat sześćdziesiątych XIX wieku, sytuacja materialna kolonistów znacznie się pogorszyła aż 15 gospodarstw założonych w ostatniej dekadzie XVIII wieku zostało zaledwie 7. Koszty utrzymania szkoły stały się zbyt dużym obciążeniem dla zubożałych mieszkańców Lednicy Niemieckiej i została ona zamknięta. […]
W roku 1872 Deutsch Lednica stała się filiałem parafii ewangelickiej w Krakowie. Potomkowie kolonistów szybko się polonizowali. Mimo, że małżeństwa zawierali przeważnie w gronie swoich współwyznawców, co pozwoliło im na zachowanie tożsamości wyznaniowej, nie unikali polskich sąsiadów. W 1890 roku podczas spisu ludności, mieszkańcy Lednicy Niemieckiej uznali język polski za swój język potoczny.
Slajd 13
Powoli sytuacja finansowa ledniczan poprawiła się i postanowiono wybudować nową szkołę. Projekt zrealizowanow roku 1904, kiedy to 8 września nastąpiło uroczyste poświęcenie „nowo wybudowanej, polskiej ewangelickiej szkoły ludowej”. Zaledwie po trzech latach powtórzyła się sytuacja sprzed blisko pół wieku. Szkołę zamknięto z powodów finansowych. Fundatorom zabrakło pieniędzy na utrzymanie nauczyciela. Dzieci rozpoczęły naukę w szkołach państwowych. […] Od roku 1907 w ewangelickiej szkole odbywały się jedynie lekcje religii dla dzieci, które przerwała dopiero I wojna światowa. […]
W roku 1934 nastąpiło rozszerzenie granic Wieliczki i Lednica Niemiecka wraz z innymi przedmieściami przyłączono do miasta. Tak więc zbór lednicki stał się zborem wielickim i prężnie się rozwijał. Krótko przed wybuchem II wojny światowej liczył przeszło 100 osób. W roku 1938 wieliczanie wyremontowali i nadbudowali piętro w istniejącym budynku szkoły ewangelickiej. Na parterze w miejsce dawnej klasy urządzono obszerną kaplicę a na piętrze budynku mieszkania czynszowe.[…]
Slajd 14 (ze zdjęciem Janusza Wiewiórki)
II wojna światowa wystawiła na ciężką próbę potomków dawnych kolonistów niemieckich. Dawna Deutsch Lednica, jako jedyna z kolonii józefińskich nie przeszła masowo na stronę okupanta. Mimo nacisków ze strony władz okupacyjnych, większość członków zboru lednicko-wielickiego nie podpisała Volkslisty, mimo że władze okupacyjne miały już przygotowane listy wysiedleńcze dla niepokornych wielickich ewangelików. Lata powojenne nie były łatwe dla nikogo, a już zwłaszcza dla osób utożsamianych z niemieckością, bez względu na ich postawę podczas okupacji. Niektórzy z katolickich sąsiadów zapomnieli o patriotycznej postawie większości wielickich ewangelików. Zaczęły się szykany i naciski władz w sprawie spolszczenia nazwisk przodków. […]
Slajd 15- podsumowanie.
Slajd 16
Wybrana bibliografia do dziejów wielickich ewangelików:
Wieliczka. Dzieje miasta; (praca zbiorowa), Wyd. Oficyna Cracovia, 1990
Węgierski W., Kronika zboru ewangelickiego krakowskiego [...]Kraków, 2007
Czajka, I. (oprac.) 450 lat reformacji pod Wawelem, Kraków,2008
Brożek, K., Ariański ślad: Szlak Braci Polskich w okolicach Wieliczki, Pawlikowice, 2012
Lechicki, Cz., Kronika Zboru Krakowskiego 1939 – 1945, Kraków, b.d.w.
Kubica, G. Krakowscy ewangelicy w kulturowym i społecznym krajobrazie miasta – od Reformacji do połowy XIX wieku. Szkic z antropologii historycznej,StudiaSociologica, 2017
Kubica, G., Społeczność krakowskich ewangelików w drugiej połowie XIX wieku do 1918 roku. Szkic z antropologii historycznej, Przegląd Religioznawczy 4(278)/2021
Galicja na józefińskiej mapie topograficznej 1779–1783, Kraków-Warszawa 2012–2022
Lipiński, F., Ewangelicy w Wieliczce i ich dziedzictwo, Zwiastun Ewangelicki, nr 13-14/2024
Slajd 17
Zdjęcia z kaplicy
3. Krzysztof Rzońca, teolog ewangelicki, sekretarz Oddziału Krakowskiego Polskiego Stowarzyszenia Ewangelickiego - „Ewangelicy dzisiaj – prezentacja podstawowych informacji”.
W dyskusji glos zabrali z KPW: Tomasz Pieprzyca, Halina Pracuch, Marta Lelito, Grażyna Domagalska i prelegenci.
Na zakończenie prowadząca spotkanie podziękowała prelegentom za wygłoszone prelekcje wręczając im upominki książkowe. Zaprosiła zebranych na kolejne 84 spotkanie „Wieliczka-Wieliczanie” Bis! pt. „Komandor Bogumił Nowotny (1781-1960), rodem z Wieliczki, pierwszy dowódca Marynarki Wojennej Rzeczpospolitej Polskiej w 1918 roku” w środę 25.11. br. o godz.15.00-tej w sali „Magistrat”. O Bogumile Nowotnym 15.11. (niedziela). b.r. w Radio Kraków w programie „Pejzaże regionalne” z redaktorem Janem Stępniem będzie rozmawiał Adam Kociołek, były starosta Powiatu Wielickiego, radny Rady Powiatu Wielickiego. Zapraszam do wysłuchania audycji. Halina Dyląg przyjmowała zapisy zainteresowanych zwiedzaniem: 18.11. (środa) br. o godz.15.00-tej Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie a 25.11.b.r. ekspozycji na Wawelu z przewodnik Barbarą Sienko.
W spotkaniu uczestniczyła redaktor Lucja Robak z kamerą z WIELICKA.TV, która przeprowadziła z Panią Aleksandrą Rzońcą wywiad emitowany po spotkaniu w programie tej telewizji.
O godz.17.00-tej zainteresowani udali się autobusem nr 274 do Kaplicy Ewangelickiej w Wieliczce przy ul. Gdowskiej 41. Tu po zapoznaniu się z kaplicą - wspólnie pod kierunkiem Pani Blanki Dembosz śpiewaliśmy pieśni z modlitewnika ewangelickiego. Spotkanie zakończyło się ok. godz. 18.30. W spotkaniu uczestniczyło 50 osób wpisanych do Kroniki Spotkań „Wieliczka-Wieliczanie” Bis!, w tym 32 członków KPW i uczniowie z PCKZiU w Wieliczce z klasy nauczyciela historii Dariusza Tańculi. Po przekazaniu prelekcji przez Państwa Aleksandra i Krzysztofa Rzońca niniejsze sprawozdanie zostanie uzupełnione.
Opracowała Jadwiga Duda
































